Το καλοκαίρι είναι η μόνη εποχή που τρώμε με τα χέρια χωρίς να το σκεφτόμαστε. Ένα ροδάκινο στη βάρκα. Σύκα μέσα σε μια σακούλα που έχει ήδη μουσκέψει. Ντομάτα με αλάτι πάνω από τον νεροχύτη, γιατί δεν αξίζει να στρώσεις τραπέζι για ένα πράγμα. Ψωμί βουτηγμένο σε λάδι που έχει μαζευτεί στο πιάτο.

Το ελληνικό καλοκαίρι δεν είναι απλώς ζέστη. Είναι υγρασία στη Θεσσαλονίκη τον Ιούλιο, ξηρός καύσωνας στην Αθήνα τον Αύγουστο, μελτέμι στα νησιά που σε παγώνει το βράδυ μετά από 38 βαθμούς το μεσημέρι. Το ίδιο ρούχο δεν δουλεύει παντού και σε όλα.

Ένα ταξίδι ανάμεσα σε genres και εποχές. Το Soundsystem είναι το background μας στο εργαστήριο και στο κατάστημα, καθημερινά — η playlist που μας κρατάει παρέα.

Το τζιν δεν ξεκίνησε ως ρούχο στιλ. Ξεκίνησε ως στολή εργασίας — για μεταλλωρύχους, σιδηροδρομικούς, καουμπόηδες. Ένα ύφασμα που το διάλεγες επειδή είχε αντοχή, όχι επειδή ήταν μόδα.

Αυτό που το μετέτρεψε σε σύμβολο δεν ήταν η διαφήμιση, αλλά η μεγάλη οθόνη.

Είναι από τις φράσεις που ακούς παντού στη Μεσόγειο, με διαφορετικά λόγια κάθε φορά. Οι Ιταλοί λένε tutto passa. Οι Ισπανοί no pasa nada. Εμείς λέμε «θα περάσει», ή απλώς «σιγά». Από έξω μοιάζει με αδιαφορία, ή με βολική δικαιολογία για να μην κάνεις κάτι. Δεν είναι.

Πιο βραδινό, πιο αργό, φτιαγμένο για άλλη εποχή του χρόνου. Το #012 μαζεύτηκε μέσα στον χειμώνα και ακούγεται ακριβώς έτσι — 50 λεπτά με ρεύμα post-punk, shoegaze και darkwave.